• Pers

Vierde gedicht van Els Moors als Dichter des Vaderlands

Geïnspireerd op Haydn, de novelle ‘Lenz’ van Georg Büchner en Jezus Christus’ volgende woorden: ‘Vader vergeef hun want ze weten niet wat ze doen’

 

 

in deze bergen wil ik sterven

maar nog loop ik

op het hoofd

met mijn tenen in de mist

Read More

Derde gedicht van Els Moors als Dichter des Vaderlands

In opdracht van Dichter bij Beeld Middelheim bij het werk ‘Badenden‘ van Luciano Fabro.

 

we gingen er tot aan onze witte lakens in

niet verder we vloeiden voor de wereld

zoals een steen in rimpelend water

zweeft

 

en telkens als het avond werd

begonnen we bloedend

te bederven

wat ons ‘s ochtends leven deed

Read More

Tweede gedicht van Els Moors als Dichter des Vaderlands

mijn stad is van de maan
van corona en havana en van eenzaam
slapen gaan van de overkant van het park
waarin de zwanen lachen

 

van het opstijgende vliegtuig
de vuilniszak het doorgeefluik
van de brasserie van verslavingen die de
staatskas spijzen

Read More

Dichter des Vaderlands in de media: 2018 – 2019

Op 25 januari 2018 in Krant van West-Vlaanderen: Els Moors uit Poperinge is de nieuwe Dichter des Vaderlands

 

Op 25 januari 2018 in Grenzecho: Nationaldichterin auf Poesiepfaden in DG

 

Op 25 januari 2018 op Klara: Pompidou met als gast Els Moors

 

Op 24 januari 2018 op Radio 1: De wereld vandaag, interview met Els Moors

 

Op 24 januari 2018 in VRT NWS: Nieuwe Dichter des Vaderlands Els Moors: “Ik wil staatsgevaarlijke gedichten schrijven”

 

Op 21 januari 2018 in Le Soir: Els Moors devient poète national

 

Op 20 januari 2018 in De Standaard: We zijn allemaal mislukte koningen

Het eerste gedicht van Els Moors als Dichter des Vaderlands

Naar aanleiding van “De Ronde van België”

1.

onze steden liggen in de regen als de as valt
zij wonen in de storm als een schallende lach

op deze hoek van de straat zetten we het huis neer
is het een open-splitsen van de muren

onze buurman onze vriend
vergiftigde de hond met het kwikzilver van eikels

bezit evenwaardig aan de waardigheid van de bezitter

de bomen in ons landschap blijven doof voor alle onredelijke eisen
groen in de lente als de sproei van jonge dieren
staan zij in een koolzaadveld geel als een overtreding

onze geschiedenis is een georchestreerde registratie van de uit
onhebbelijkheden geboren chaos

van belangrijke en minder belangrijke personen
de uitbuiting van het vrije licht

in de ogen van onvrije mensen
de ritmische noodzaak van onze liederen

uit de vezels van het papier geperst

Read More