CONGO, CONGO

Congo-lijkenhuis,

Hoeveel levens in ruil voor een ton coltan of koper?

Hoeveel kinderjaren in je wonden onder de blote hemel?

Congo-ratelzang,

Voor wiens voeten moet je knielen om vrede af te smeken wanneer de goden zelf hinkelen met de leiders en aandeelhouders van de planeet poen?

Congo-chaos,

En wat als het menselijk gezien onmogelijk is te huilen om meerdere volkeren die tegelijk worden uitgeroeid? Ik bedoel: met dezelfde razernij. Ik bedoel: zo veel jaren aan één stuk. En wat als onze harten al te zeer met onrecht worden doorzeefd? In onze wijken, in ons dagelijkse bestaan, in het slik van onze verkiezingen. En wat als net de zeldzaamheid van gedocumenteerde beelden ons belet in actie te komen? Schreeuwende schimmen, vage contouren van het lijden, knekelakkers overwoekerd door wouden.

Zo weids, je tropische woud.

Congo, Congo, ik stel je die vragen om de zin nog even uit te stellen waarin je moet toegeven dat de dood van een Zwarte ons nog altijd minder raakt dan die van iemand met een lichtere huid.

Altijd weer het excuus van de afstand,

Altijd weer de machete van de barbaarsheid,

altijd weer de stammenstrijden,

altijd weer opgeruimd staat netjes.

Congo, je bent het koudvuur en de kracht,

het schandaal en het zaad.

Je bent molik en blitse bodem, –

heimwee naar luipaarden en de sappige mango van de plantrekkerij.

Getatoeëerd op mijn gezicht

ben je mijn harnas en mijn naakte geheim.

Congo, ik wil rillen van de kou op je hoogste berg, in de te lichte kledij van de domkop die niet weet dat het ook in Afrika sneeuwt.

Mijn tong uitsteken. De vlokkige hostie proeven.

Opdat mijn machteloosheid me zou worden vergeven.

En dat ik door de schok van de onschuld en van de rust

eindelijk mijn telefoon los zou laten

die dronken is van mineralen

Verbrande hand,

bevroren hand,

van de wereld

afgesneden hand.

En opdat zo ver het oog reikt,

vulkanen,

melkwit licht

en nergens een mens.

Vertaling : Katelijne de Vuyst